
بخشی از متن:
در اواسط دهه 1980 میلادی،مکالمات صوتی مهمترین خدمات شبکه های ثابت و بی سیم محسوب می شدند و از این رو،تکنولوژی GSM در ابتدا برای انتقال صوت طراحی و بهینه سازی شد.اما از اواسط دهه 1990 میلادی،اهمیت اینترنت به طور روزافزون درحال افزایش بود.به گونه ای که شبکه ارائه دهنده خدمات بسته ای رادیویی یا GPRS،استاندارد GMS را در ارتباط یا انتقال دیتا به صورت قابل قبولی بهبود بخشید و امکان دسترسی به اینترنت را برای سیستم ها و وسایل بی سیم فراهم نمود.اولین بخش این فصل بیانگر مزایا و معایب شبکه GPRS در مقایسه با روش پیشین انتقال دیتا در شبکه GMS و خطوط ثابت می باشد.
GPRS به عنوان سرویس ارزش افزوده از نسل دوم ارتباطات سیار به شمار می رود که امکان ارسال و دریافت اطلاعات را از طریق شبکه تلفن همراه فراهم می نماید.امروزه ارتباطات سیار با استفاده از شبکه مخابرات سیار در هر شهر،کشور و حتی قاره ای امکان پذیر شده است.شبکه مخابرات سیار در برگیرندهیک سری از دستورالعمل های هوشمند است که از تحریک پذیری شخصی مشترک و یا کاربر شبکه با توجه به چگونگی تشخیص هویت و تصدیق اعتبار او تا تعیین مکان و مدیریت فرآیند ارتباط رسانی به کاربر شیار را شامل می شود.در آغاز،مخابرات سیار به طور انحصاری تنها برای ارتباطات مبتنی بر مکالمه گرفته می شود،اگرچه به زودی با استفاده از سرویس پیام کوتاه روند برقراری ارتباط بین مشترکین مخابرات سیار دچار تحول شگرف شد،به گونه ای که امروز میلیاردها پیام متنی به طور ماهیانه بین مشترکین شبکه مخابرات سیار رد و بدل می شود.
با روند روبه رشد در سیستم های ارتباطی سیار،سرویس های ارتباطی دیگر نیز که مبتنی بر ارائه خدمات با نرخ بالای دیتا بودند،به جمع ارائه دهندگان خدمات ارتباطی سیار افزوده شدند که از این بین می توان به سرویس بسته ای رادیویی عمومی اشاره نمود.این گونه سرویس ها،این قابلیت را برای کاربران خود فراهم می نماید که برخلاف سیستم GSM که در آن توسط پایانه نهایی تنها یک تایم اسلات یا شکاف زمانی برای ارائه یک سرویس در یک زمان بکار گرفته می شود،به منظور ارائه سرویس های با پهنای باند بیشتر و نرخ دیتای افزون تر،قابلیت دسترسی بی سیم به اینترنت به عنوان فاکتور اساسی در مباحث مرتبط با شبکه های ارتباطی سیار مطرح شد که همانا پیوند زدن این گونه شبکه ها با شبکه جهانی اینترنت بود.

بخشی از متن:
در این نوشتار به معرفی شبکه های عصبی مصنوعی[1] و ساختارهای آنها به صورت خلاصه میپردازیم. در ابتدا نرونهای شبکه های عصبی طبیعی معرفی شده و طرز کار آنها نشان داده شده است. سپس مدل مصنوعی این نرونها و ساختار آنها ، مدل ریاضی آنها ، شبکه های عصبی مصنوعی و نحوه آموزش و بکار گیری این شبکه ها به همراه روش یادگیری گرادیان کاهنده نشان داده شده است. تمرکز بیشتر بر نوعی از این شبکه ها بنام شبکه های عصبی مصنوعی پرسپترون چند لایه میباشد. ابزاهایی نیز برای پیاده سازی این شبکه ها نام برده شده است.

بخشی از متن:
پردازش ابری به نرم افزار های اینترنتی به صورت سرویس و سخت افزارهای و سرور هایی که در مراکز داده (دیتا سنتر) آن نرم افزار ها را اجرا می نمایند، اشاره دارد. سخت افزار دیتا سنتر و نرم افزار را ابر می نامیم. پردازش ابری یک مفهوم نسبتا جدیدی در عرصه ی فناوری اطلاعات است و در حال گسترش می باشد. ابر در حال نفوذ به تکنولوژی شبیه سازی است. اصل پردازش ابری بر مبنای جدا سازی منظقی بین گره ها است که هر گره به صورت یک ماشین فیزیکی خواهد بودبر خلاف پردازش شبکه ای (Grid Computing) که چند کامپیوتر را به هم متصل می کند تا بتواند یک کامپیوتر بزرگ را برای استفاده در پردازش های حجیم داده ها شبیه سازی کند، در پردازش ابری تکنولوژی شبیه سازی این امکان را می دهد که هر گره به صورت یک ماشین فیزیکی مستقل به کاربر اجازه بدهد تا نرم افزار و سیستم عامل مورد نظر خودش را در آن اجرا کند و برای هر گره سرویس های دلخواه اش را تنظیم نماید.
ایده ی پردازش ابری همان تکامل یافته ی پردازش موازی، پردازش توزیع شده و پردازش شبکه ای است. شباهت مختصری بین این ها وجود دارد. پردازش ابری یک پدیده ی نوظهور در علم کامپیوتر است و دلیل این نامگذاری آن است که داده ها و برنامه ها در میان ابری از سرور های وب قرار گرفته اند. ساده تر بگوییم، پردازش ابری یعنی استفاده ی اشتراکی از از برنامه ها و منابع یک محیط شبکه برای انجام یک کار بدون این که مالکیت و مدیریت منابع شبکه و برنامه ها برای ما مهم باشد. در پردازش ابری منابع کامپیوترها برای انجام یک کار استفاده می شوند و داده های مربوط به پردازش در هیچ کدام از کامپیوتر های شخصی ذخیره نمی شوند، بلکه در جای دیگری ذخیره می شوند تا در زمان و مکان دیگری قابل دسترسی باشند.
شرح مسأله
محاسبات ابری یا Cloud مدتهاست که در محدوده فن آوری اطلاعات خود نمایی میکند اما اکنون قصد دارد جای پای خود را در حیطه تجاری محکم نماید.
مسلما در دنیای امروز برای استفاده از وسایل الکترونیکی در هر خانه ای یک کارخانه یا ژنراتور برق وجود ندارد! و تنها یک اداره برق یا کارخانه تولیدکننده وجود دارد و فرد در مقابل پرداخت هزینه از مزایای برق تولید شده بهرمند می گردد.
می توان در محاسبات ابری نمونه مشابهی را مشاهده کرد بدین معنا که افراد و شرکتها در ازای نرم افزار، سخت افزار یا شبکه، پولی را نمی پردازند و در قبال محاسبه و سرویس های نرم افزاری، موارد مورد استفاده خود را خریداری و استفاده می کنند. این امر موجب صرفه جویی و استفاده بهتر از IT می گردد.
در این پروژه سعی داریم مفاهیم ، معایب ، مزایا و امنیت پردازش ابری را بررسی نماییم.
آیا پردازش ابری می تواند در آینده تمام انتظارات را بر آورده نماید ؟
تا چه اندازه می توان به این فناوری اطمینان کرد؟